Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Νίκαιας
 
 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

H αντιμετώπιση του φθόνου

E-mail Εκτύπωση

Ένα κοινό χαρακτηριστικό μεγάλων αντρών όπως οι Ναπολέων Βοναπάρτης, Ιούλιος Καίσαρας και Μέγας Αλέξανδρος ήταν ότι στη καρδιά τους φώλιαζε ο φθόνος για άλλους. «Ο Ναπολέων φθονούσε τον Καίσαρα, ο Καίσαρας φθονούσε τον [Μέγα] Αλέξανδρο και ο Αλέξανδρος, τολμώ να πω, φθονούσε τον ανύπαρκτο Ηρακλή», έγραψε ο Άγγλος φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ. Ο φθόνος μπορεί να πλήξει οποιονδήποτε, ανεξάρτητα από τον πλούτο, τις αρετές και τα επιτεύγματά του στη ζωή.

Τι είναι όμως ο φθόνος; Ο φθόνος είναι ένα αίσθημα πικρίας για τους άλλους λόγω των υπαρχόντων, της ευημερίας, των πλεονεκτημάτων τους, και οποιαδήποτε αρετής τους.

Ποια είναι η σχέση του φθόνου με τη ζήλεια; Η ζήλεια δηλώνει την επιθυμία κάποιου να έχει ό,τι και ο άλλος, ενώ ο φθόνος αναφέρεται στην επιθυμία όχι μόνο να έχουμε περισσότερα από τους άλλους, αλλά και να στερήσουμε από τους άλλους όσα έχουν. Όσοι είναι φθονεροί, δεν δυσφορούν με αυτά που έχουν οι άλλοι, αλλά και επιθυμούν να τους τα αφαιρέσουν.

Η Αγία Γραφή βρίθει από παραδείγματα φθόνου.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα φθόνου ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδάμ και της Εύας, ο Κάιν, ο οποίος θύμωσε τόσο πολύ όταν ο Θεός δέχτηκε τη θυσία του Άβελ και όχι τη δική του που τυφλωμένος από τον φθόνο, σκότωσε τον αδελφό του (Γένεσις 4:4-8). Μάλιστα, στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε ότι ο Κάιν ήταν από τον πόνηρο, επειδή τα έργα του ήταν πονηρά (Α΄Επιστολή του Ιωάννου 4:12).

Οι δέκα αδελφοί του Ιωσήφ φθονούσαν την ιδιαίτερη του σχέση με τον πατέρα τους. Ο φθόνος τους μετατράπηκε σε μίσος, όταν ο Ιωσήφ συμμερίστηκε μαζί τους τα όνειρα που ο Θεός του είχε φανερώσει. Το αποτέλεσμα του φθόνου τους ήταν να πουλήσουν ως δούλο τον ίδιο τους τον αδελφό, δίχως να δείξουν οποιοδήποτε ίχνος συμπόνιας Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να πείσουν τον πατέρα τους ότι ο Ιωσήφ ήταν νεκρός.

Οι Κορέ, Δαθάν και Αβιρών, φθόνησαν τα προνόμια και τις ευλογίες του Μωυσή και του Ααρών. Κατηγόρησαν τον Μωυσή ότι τους κατεξουσιάζε ως άρχοντας (Αριθμοί 16:13). Ο Θεός τους τιμώρησε για τον φθόνο τους. «η γης εσχίστηκε και κατάπιε το Δαθάν και σκέπασε του Αβιρώμ τους συνενόχους. Φωτιά έπεσε πάνω στη φατρία τους, και φλόγα τούς κατάκαψε τους ασεβείς. (Ψαλμός 106:16-17).

Ο σοφός βασιλιάς Σολομώντας είδε με τα ίδια του τα μάτια, μία γυναίκα το νεογέννητο βρέφος της οποίας είχε πεθάνει, να επιχειρεί να εξαπατήσει κάποια άλλη κάνοντάς την να πιστέψει ότι είχε πεθάνει το δικό της μωρό. Όταν ο Σολομώντας την παγίδευσε με τη σοφία του, η γυναίκα που έλεγε ψέματα συγκατένευσε ακόμη και στην ιδέα να θανατωθεί το ζωντανό μωρό. Ευτυχώς, ο Θεός φώτισε τον Σολομώντα και το παιδί κατέληξε με την πραγματική του μητέρα (ΑΛ Βασιλέων 3:16-27)

O Aπόστολος Παύλος γράφει: «Μη γινόμαστε κενόδοξοι, ερεθίζοντας ο ένας τον άλλον, φθονώντας ο ένας τον άλλον» (Γαλάτας 5:26), ενώ ο Απόστολος Πέτρος μας καλεί να πετάξουμε από πάνω μας κάθε είδους κακία, κάθε λογής δολιότητα, υποκρισία, φθόνο και κάθε είδους κατάκριση (Α΄Πέτρου 2:1).

Ο φθόνος μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες και να οδηγήσει σε μία ζωή μιζέριας, μίσους, αδικίας, ακόμη και φόνο.

Πώς μπορούμε όμως να νικήσουμε τον φθόνο;

Πρώτον, καλούμαστε να καλλιεργούμε την Χριστιανική αγάπη και την αδελφή στοργή. Ο Πέτρος γράφει: «τώρα που υπακούοντας στον αληθινό Θεό έχετε καθαρίσει τις καρδιές σας με το ΄Αγιο Πνεύμα, αγαπήστε ειλικρινά ο ένας τον άλλο· η αγάπη σας να είναι ολόψυχη και να βγαίνει από καθαρή καρδιά» (Α΄Πέτρου 1:22). Όταν αγαπάμε πραγματικά τους άλλους, δεν τους φθονούμε. Για παράδειγμα, ο Ιωνάθαν, ο γιος του Σαούλ αγάπησε τον Δαβίδ με όλη του τη ψυχή, παρότι εκείνος θα γινόταν βασιλιάς του Ισραήλ στη θέση του.

Δεύτερον, πρέπει να μάθουμε να χαιρόμαστε με τις χαρές των άλλων. Να χαιρόμαστε με όσους χαίρονται (Ρωμαίους 12:15). Ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός χαιρόταν επειδή όποιος πίστευε σε Εκείνον, θα έκανε τα ίδια έργα που έκανε αυτός και μάλιστα μεγαλύτερα από αυτά (Ιωάννης 14:12). Για αυτό αναφέρει ο Απόστολος Παύλος ότι δεν πρέπει να υπάρχει πόλεμος στο σώμα του Χριστού, αλλά τα μέλη να φροντίζουν το ένα το άλλο. «Πραγματικά, όταν υποφέρει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα υπόλοιπα μέλη· κι όταν τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα υπόλοιπα μέλη» (Α΄Κορινθίους 12:26). Η ευλογία των άλλων δεν είναι δική μας απώλεια.